امکان وحی: نقد نظریه روشنفکران

ارائه اینگونه تفسیر از جایگاه پیامبران الهی در واقع انکار نبوت است، و گویای این است که ارائه کنندگان این تفاسیر، یا پیامبران را افرادی ساده لوح فرض کرده اند که واقعیت را از تخیلات تشخیص نداده‌اند، یا آنان را حیله گر و دروغ گو پنداشته اند در حالی که درستی و صداقت ، بزرگی و جلالت شأن انبیا بر همگان روشن است. این روشنفکران دچار دو اشتباه شده‌اند: ۳. ۱ - دو اشتباه روشنفکری ۱. برای تحقیق و بررسی نمونه‌های وحی آسمانی به کتاب‌های تحریف شده که ترجمه‌های ناقص و آمیخته با تصرفات دیگران است رجوع کرده‌اند، در حالی که قبلا می بایست از صحت این نوشته‌ها اطمینان پیدا می‌کردند. ۲. انسان را موجودی مادی فرض کرده‌اند، حال آن که انسان ترکیبی از روح و جسد است که روحش از سنخ ملا اعلی است و سنخیت که شرط برقراری رابطه محسوب می‌شود، وحی را امکان پذیر می‌کند. در بیان بعد ملکوتی انسان، مولوی عارف بلند آوازه می‌گوید: «من ملک بودم و فردوس برین جایم بود • آدم آورد در این دیر خراب آبادم». و در اشعار منسوب به حضرت امیرالمؤمنین (علیه‌السّلام) آمده است: «اتزعم انک جرم صغیر • و فیک انطوی العالم الاکبر». در این بیت به این واقعیت اشاره شده است که تمامی مراتب عالم وجودی در وجود انسان نهفته است. مساله روحانیت انسان و سنخیت او با ملا اعلی در جای خود به طور مفصل بحث شده است ولی برای این که بتوانیم بحث وحی و جایگاه آن را به خوبی روشن سازیم، به توضیحاتی چند از قرآن و حدیث اشاره می‌کنیم.