دکترین
انجیل: معنا
واژه انجیل معرّب اوانگلیون۱ یونانی و اوانگلیوم۲ لاتینی است و اصلاً به معنای مژدگانی، مژده و بشارت آمده است. در آغاز ظهور حضرت عیسی (ع) این کلمه به معنای بشارت‌ِ بخشایش و ظهور ملکوت خداوند، و در عصر حواریان و رسولان به مفهوم مژده ظهور پسر با عزت خدا و رستاخیز او و نیز معانی دیگر مرتبط با آن به کار رفت. این « بشارت » بعدها (از حدود نیمه دوم قرن ۱م) تدوین شد و نوشته‌های متعددی در آن باره پدید آمد. در نیمه دوم قرن ۲م یوستینوس نخستین کسی بود که به «خاطرات رسولان» اشاره کرد و آن‌ها را «انجیل‌ها» خواند از آن پس انجیل به تدریج مفهوم نوشته‌ای را به خود گرفت که دربردارنده بشارت به معنای خاص مسیحی آن بود و حتی بر متن‌های آپوکریفی که در زمره کتاب‌های رسمی و مورد قبول کلیسا قرار نگرفتند، نیز اطلاق شد به هر روی، فراوانی اینگونه کتب، موجب ظهور فرایند تعیین کتب معتبر مسیحی و شکل‌گیری عهد جدید شد. نخستین نشانه‌های این فرایند که به معتبر شناختن انجیل‌های چهارگانه انجامید، در آثار شخصیت‌های متقدم مسیحی دیده می‌شود.
منبع: الدفاع عن المسیحیة فی انجیل بحسب متی، ج۱، ص۲۹، بیروت، ۱۹۸۸م · عهد جدید، ۱:۱۴
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.