ب. ت. ب. اشکالاتی که متوجه انواع انسانشناسی است، جای طرح این سئوال وجود دارد، که از چه راهی میتوان شناختی مطابق با واقع و همه جانبه از انسان کسب کرد. در پاسخ باید گفت بهترین راه برای شناخت انسان، روش دینی و وحیانی است، چرا که حقیقت انسان، همانند کتابی است که نیازمند شرح و تفسیر است و فقط خداوند که خالق انسان است به خوبی میتواند حقیقت وجود انسان را شرح و تفسیر کند، و خداوند سبحان هم حقیقت انسان را بوسیله انبیاء و اولیاء و فرشتگان خود برای ما بیان کرده است و با بیان اینکه آدمی از کجا آمده و به کجا میرود و در چه راهی گام برمیدارد، او را هم با خودش آشنا میکند و هم با آفریدگارش و هم با گذشته و حال و آیندهاش. در نتیجه انسان باید برای شناخت حقیقی خود به خدا مراجعه کند، و اگر انسان حقیقت خود را برای شرح به خدا نسپارد دیگران او را شرح کرده و انسانشناسی برایش مینگارند، در نتیجه هرگز به شناخت حقیقی از خود و سعادت و راه رسیدن به آن دست نخواهد یافت. و همچنین دیگران اموری بیگانه را بعنوان خواستههایش بر او تحمیل مینمایند و خواستههای حقیقی او را جا به جا میکنند. لذا میتوان با مراجعه به قرآن (ثقل اکبر) و تفسیر آن بوسیله حضرات معصومین (ثقل اصغر) به انسانشناسی دینی واقعی دست یافت. ۵.
۱ - جامعیت با بررسی انسانشناسی دینی متوجه میشویم که در این نوع از انسان شناسی، ابعاد مختلف وجود انسان مورد توجه قرار گرفته است. در این نوع انسانشناسی بیان ابعاد مختلف انسان ب. ت. ب. هدفی که مورد نظر تعالیم دینی است، صورت میگیرد و در هر بعد، موضوع بهاندازه تاثیری که در رساندن انسان به سعادت و کمالش دارد، مطرح میشود. ۵.
۲ - اتقان و خطاناپذیری انسانشناسی دینی به دلیل بهرهمندی از معارف وحیانی که خطاناپذیراند از استحکام و اطمینان بالا برخوردار است، چرا که دین از طرف خداوندی است که دارای علم نامتناهی است و به همه ابعاد وجودی انسان علم کامل دارد و هیچ بعدی از ابعاد وجودی انسان از خداوند مخفی نیست. ۵.
۳ - توجه به مبدا و معاد بر خلاف انسانشناسیهای غیردینی که در آنها، یا به کلی مبدا و معاد به فراموشی سپرده میشود، و یا در قالبی کلی و اجمالی از آنها سخن به میان میآید، و به همین دلیل آن انسانشناسیها نمیتواند برای چگونه زیستن انسان راهگشا باشد، در انسانشناسی دینی مبدا و معاد به عنوان دو بخش مهم وجود انسان مورد توجه قرار میگیرد و روابط زندگی انسان با مبدا و معاد او به تفصیل مورد بحث قرار میگیرد. و ارتباط افعال و رفتار انسان در این دنیا با سعادت و یا شقاوت اخرویش به او گوشزد میشود. انسانشناسی ارتباطی مستقیم با جهانبینی دارد و بر آن مبتنی است. در ادیان توحیدی انسانشناسی بر اساس جهانبینی الهی و ارتباط او با مبدا و غایت عالم استوار است.
۲- تجرد و بقای نفس: جهت ملکوتی و نفسی انسان دارای تجرد است؛
۳- وجود مراتب و نشئههای مختلف: انسان بهصورت کلی دارای سه نشئه حسی، برزخی و عقلی است و برای هر یک کمال و تربیتی خاص و عملی مناسب با آن نشئه است.
منبع: صورت و سیرت انسان در قرآن، قم، نشر اسراء، ۱۳۷۹، ص۳۵-۳۶، (با تصرف · انسانشناسی، قم، موسسه امام خمینی، ۱۳۷۹، ص۲۹-۳۰ · صحیفه امام، ج۴، ص۱۸۶، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۹ · صحیفه امام، ج۶، ص۳۴۴، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۹ · شرح چهل حدیث، ص۳۸۶، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۸ · شرح دعاء السحر، ص۱۴۷، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۶ · دانشنامه امام خمینی، ج۲، ص۳۸۰، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۴۰۰
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
