دکترین
انعطاف ناپذیری قانون اساسی
انعطاف ناپذیری قانون اساسی وصفی است که به دشوار بودن تغییر رسمی قانون اساسی در مقایسه با قوانین عادی اشاره دارد. انعطاف ناپذیری قانون اساسی معمولا از پیش بینی تشریفات ویژه، نصاب های بالاتر، مراجع متعدد یا محدودیت های خاص برای بازنگری قانون اساسی ناشی می شود و هدف آن می تواند حمایت از ثبات و برتری قانون اساسی در برابر تغییرات شتاب زده باشد.
منبع: «تاملی در مسئله دشواری بازنگری قانون اساسی در ایران»، فصلنامه تحقیقات حقوقی، 1402
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.