انعقاد پیمان — ماده ۳۳۹ قانون مدنی

۱. ماده ۳۳۹ قانون مدنی: «پس از توافق بایع و مشتری در مبیع و قیمت آن، عقد بیع به ایجاب و قبول واقع می شود. برای نتیجه گیری از این بحث، باید یادآور شد که آن چه جوهر عقد را تشکیل میدهد توافق دو اراده است. دو طرف عقد باید درباره ی تمام آثار و شرایط معامله، یا دست کم درباره ی ارکان اصلی آن، به تراضی برسند و هدف پایبندی به پیمان باشد. تحلیل این توافق به ایجاب» و «قبول» در واقع نوعی تحلیل عقلی از این کیف نفسانی تراضی است که ذهن حقوقدان انجام می دهد تا نحوه ی پیوند و انطباق اراده ها را آسانتر سازد. در این تحلیل عقلی صورتهای متعارف توافق مورد نظر است و آنچه در این باره گفته میشود ناظر به مورد غالب است. به عبارت دیگر اوصاف ایجاب یعنی اراده ی هر یک از طرفین به عنوان راه و مبنای رسیدن به توافق قاطع و کامل مورد نظر است و به خودی و خود نقشی در ایجاد عقد ندارد.