انکار شهادت

مطابق ماده ۱۹۰ قانون مجازات اسلامی :«در صورتی که شاهد اصلی، پس از اقامه شهادت به وسیله شهود فرع و پیش از صدور رأی، منکر شهادت شود، گواهی شهود فرع از اعتبار ساقط می‌شود اما بر انکار پس از صدور حکم، اثری مترتب نیست.» در شهادت شرعی به عنوان یکی از ادله اثبات دعوا ، پیش و پس از اقامه شهادت توسط شاهد اصلی، چنانچه شهود فرع، اقامه شهادت کنند این احتمال وجود دارد که شاهد اصلی پیش از صدور رای منکر شهادت خود شود، در این صورت هم شهادت شاهد اصلی، هم گواهی شهود فرع از اعتبار ساقط می‌شود. اما بر انکار شاهد اصلی پس از صدور حکم، اثری بار نمی‌شود، زیرا شهادت شاهد اصلی به همراه علم قاضی بر اصالت و اعتبار آن، مانع از تردید در امور قضایی می‌گردد. یکی از دلایلی که بر نوشتن عین اظهارات شهود وجود دارد این است که بعداً آن را انکار نکنند که باعث می‌شود توصیه شود که شهود اظهاراتشان را با خط خود بنویسند، اما صرف نظر از حسن، این شیوه ممکن است با ترافعی بودن دادرسی سازگاری نداشته باشد و چه بسا صدق گفتار شفاهی بیش از کتبی باشد. منبع: محشای قانون مجازات اسلامی بر مبنای قانون مصوب 1/2/1392 به همراه مفاهیم جدید و قوانین جزایی پیشین، مجمع علمی و فرهنگی مجد، 1392 · شرح مختصر قانون مجازات اسلامی (مصوب 1392)، ققنوس، 1392