از این رو، تشخیص صحیح و سقیم حدیث، مشکل گردیده و قهرا تناول این علم از عهده همگان خارج گشته است. در نتیجه، انسان اجازه ندارد که به هر منقولی اعتماد نموده و آن را به ساحت قدس نبوی یا ائمه ، انتساب دهد؛ یقال تبوء الدار: اذا اتخذها مسکنا و هو امر معناه الخبر، یعنی: فان الله یبوئه. و تعبیره بصیغة الامر، للاهانة و لذا قیل: الامر فیه للتحکم او التهدید، اذا هو ابلغ فی التغلیظ و التشدید من ان یقال مقعده فی النار و من ثم کان ذلک کبیره. سپس از بعضی نقل کرده که دروغ بر پیغمبر کفر است و سبب آن را استخفاف به شریعت دانسته است نیز عقل، حکم میکند که آنچه از قول کسی نرسیده، به وی نتوان انتساب داد، تا چه رسد که منتسب، بزرگترین امر حیاتی و اجتماعی بشر، یعنی دین باشد. و منتسب الیه بزرگترین شخصیت جهان بشریت و برترین مقام تربیت و تعلیم؛ یعنی پیشوای دین و مذهب باشد. اکنون باید دید که با این حکم شدید عقل و منع اکید نقل، چه کسانی و چگونه احادیثی صلاحیت تدوین و نقل را دارند.
منبع: القاسمی، قواعد التحدیث ص۱۷۲
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
