اهلی: اهلی در باب صید و ذباحه

حیوان اهلی چنانچه با اسلحه یا سگ شکاری شکار شود، حرام است، جز صورتی که توحّش بر آن عارض شده باشد و ذبح یا نحر آن ممکن نباشد. یا اینکه در محلّ تنگی مانند چاه قرار گرفته باشد که بیرون آوردن و حتّی ذبح در آن محل هم ممکن نباشد. در این صورت با وارد کردن ضربه و نیزه می‌توان آن را کشت. چه اصلاً چنین باشد؛ مانند کبوتر و آهو و گاو وحشی یا اهلی‌ باشد سپس وحشی گردد، یا سرکش شود؛ مانند گاو سرکش و شتری که این‌چنین است. و همچنین است هر چهارپایی که هجوم‌کننده است؛ مانند گاومیش وحشی و مانند آن؛ و خلاصه هرآنچه که زیردست نیاید و غالباً دست‌یافتن بر آن بدون تدبیر ممکن نباشد. بنابراین تذکیه نمودن با شکار، بر حیوان اهلی‌ رام واقع نمی‌شود، چه رام بودن آن اصلی باشد؛ مانند مرغ و گوسفند و شتر و گاو یا عارضی پیدا شده باشد؛ مانند آهو و پرنده‌ای که اهلی‌ شده‌اند.» و «هر حیوانی که ذاتاً خوردن آن حلال است، بدون اشکال، تذکیه بر آن واقع می‌شود؛ اگرچه به عوارضی حرام شده باشد مانند حیوان جلّال (نجاست خوار) و وطی شده، خواه دریایی باشد یا برّی (خشکی)، وحشی باشد یا اهلی‌، پرنده باشد یا غیر آن؛ اگرچه در کیفیت تذکیه مختلف می‌باشند.» منبع: مستند الشیعة، ج۱۵، ص۳۲۴ · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۳، تحریرالوسیلة، ج۲، ص۱۴۹، کتاب الصید و الذباحة، القول فی الصید، مسالة۱۲، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۹۹ ه ش · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۳، تحریرالوسیلة، ج۲، ص۱۶۳، کتاب الصید و الذباحة، القول فی الذباحة، مسالة۲۳، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۹۹ ه ش