ایمان: نکته

به باور ایشان ایمان همان علم صحیح عقلی و مطابق با واقع است که از مرتبه عقل و حوزه مفاهیم به حیطه قلب وارد می‌شود، به گونه‌ای که افزون بر تصدیق عقل، قلب انسان نیز آن مطلب علمی و معتقد عقلی را می‌پذیرد و با آن متحد می‌شود. اما علم به یک چیز با ایمان به آن چیز برابر نیست؛ بلکه علم، تصدیق عقلی و ایمان، تسلیم قلبی به همان امر است. ایمان از کمالات روحانیه‌ای است که به حقیقت نوری آن کمتر کسی آگاه است، تا آنجا که خود مؤمن تا در این عالم طبیعت است، از نورانیت ایمان مطلق نیست. ایشان باور به معاد را نیز در تحقق اسلام محتمل می‌داند؛ ولی ایمان نور هدایتی است که در قلب جلوه می‌کند، اما صفت اسلام اگر در قلب داخل نشود، ایمان نخواهد بود. ۲- مستقر و مستودع: اگر ایمان در قلب به گونه‌ای جایگزین شود که در مراحل سختی‌ها زایل نشود، چنین ایمانی، ایمان مستقر است، اما ایمان مستودع با‌ اندک سختی و ترسی زایل می‌شود و انسان به فراموشی دچار می‌گردد. ۳- برهانی و قلبی: ایمانی که بر اساس علوم عقلی و استدلال حاصل شده باشد، ایمان برهانی است و در حد علم است، اما اگر با ریاضت، توجه و خلوت ، حقایقی ایمانی به قلب رسید، قلب نورانی و از تصرف شیطان خارج می‌شود. حضرت امام کامل‌ترین و بالاترین درجه ایمان را یقین می‌داند که نتیجه آن عصمت است و اگر سالک با قلب خود حضور حق را درک کرد دیگر امکان ندارد از او گناه صادر شود. منبع: شرح حدیث جنود عقل و جهل، ص۸۸، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۲ · تقریرات فلسفه امام خمینی، ج۳، ص۳۴۲، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۵ · شرح چهل حدیث، ص۱۰۸ و ۱۴۷، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۸ · آداب الصلاة، ص۱۵، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۸ · شرح چهل حدیث، ص۴۹۶، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۸ · آداب الصلاة، ص۲۲۶، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۸ · جهاد اکبر، ص۴۹، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۷