ایمان و محبت اهل بیت: تاریخ‌واره دوستی و مهر در قرآن

ابراهیم (علیه‌السّلام) موحد بزرگ تاریخ، پس از آن که فرزند خود اسماعیل را با مادرش در سرزمین مکه ، کنار خانه خدا، جای داد، از خداوند چنین خواست: «فاجعل افئدة من الناس تهوی الیهم...؛ خدایا چنین کن که دل مردمان به ایشان مهر ورزد.» او می‌داند که سلاله او هنگامی می‌توانند پیشوایی مردم کنند که محبوب آنان باشند چرا که رهگذر خواستاری و دوستاری و گرایش دلهاست که رسالت‌ها پیاده شده و ملت‌ها هدایت می‌یابند. ابراهیم بزرگ، محبت مردم را نسبت به دودمانش نه به عنوان خواسته یی شخصی، بلکه چون سودی همگانی، از خدا می‌خواهد. و نیز به عنوان سود ویژه خاندان خود، بلکه برای دستیابی به هدفی والاتر، آن را عنوان می‌کند. و هم این جا بگوییم که سر آمد دودمان ابراهیم (علیه‌السّلام) (که او برایشان چنان به مهر دعا کرد) پیامبر گرامی اسلام (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) و دودمان پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) می‌باشند که از نسل اسماعیل‌اند. پیامبر عزیز ما نیز به هنگام ولادت حضرت امام حسین (علیه‌السّلام) به خانه دختر بزرگوار خود حضرت فاطمه (علیهاالسّلام) آمد و از خداوند چنین خواست: «پروردگارا! من در مورد این نوزاد و برادرش حسن ، از تو آنچه را می‌خواهم که ابراهیم در مورد فرزندش می‌خواست، از تو می‌خواهم... ایشان و دوست‌داران ایشان را دوست بداری و بر دشمنانشان لعنتی فرود آوری که آسمان و زمین از آن پر شود». قرآن کریم، پاداش رسالت پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) را محبت به نزدیکان ارجمند وی، قرار می‌دهد: «... قل لا اسئلکم علیه اجرا الا المودة فی القربی...» ‌ای پیامبر بگو که پاداشی بر رسالت نمی‌خواهم جز دوست داشتن نزدیکانم» . چون مودت و دوستی با آرزوی بقای محبوب همراه است، گرایش به او شدیدتر و میل به پیروی و شکل گرفتن از رهبری که محبوب است در وجود دوستدار زنده تر خواهد شد. منبع: ابراهیم/سوره۱۴، آیه۲۷ · شوری/سوره۴۲، آیه۲۳