نظریه مشورتی / نشست قضایی

ب. ت. ب. ماده ۹۸ از قانون آیین دادرسی مدنی و اینکه قانونگذار افزایش خواسته را صرفاً ناظر به خواسته ای دانسته که در دادخواست تقدیمی به آن تصریح گردیده باشد آیا قید موصوف احترازی و توصیفی است؟ یا یک قید تاکیدی و غالبی؟ به عبارت بهتر چنانچه به عنوان مثال دادخواستی با خواسته خلع ید مطرح می گردد و خواهان در اولین جلسه دادرسی و در قالب افزایش خواسته و با یک درخواست معمولی و نه یک دادخواست تحت عنوان دعوای اضافی) مواردی را از جمله قلع و قمع بنای احداثی و یا اجرت المثل ایام تصرف عدوانی خوانده را نیز درخواست نماید آیا رسیدگی به درخواستهای موصوف ب. ت. ب. اینکه در دادخواستهای تقدیمی اولیه به آنها تصریح نگردیده است بدون تقدیم دادخواست امکان پذیر م. ب. یا خیر؟ به هر حال چه اثر حقوقی بر قید اخیر الذکر مذکور در صدر ماده ۹۸ قانون اخیر وجود دارد؟ ب. ت. ب. عبارت خواسته خود را که در دادخواست تصریح کرده مذکور در ماده ۹۸ قانون آئین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب در امور مدنی ۱۳۷۹ و اینکه افزودن» در برابر کم کردن خواسته است که متبادر به ذهن همان خواسته مقید در دادخواست است نه افزودن خواسته جدید و اینکه قانونگذار کلمات دعوا» و «خواسته» را در این ماده به صورت مفرد به کار برده است و با عنایت به ماده ۱۷ قانون یاد شده، به نظر می رسد مقصود از افزودن خواسته، افزودن میزان خواسته (از همان جنس) است و نه افزودن عنوان خواسته ای دیگر. شایسته ذکر است رباره مثال هایی که در استعلام زده شده است، گرچه اجرت المثله خواسته ای متفاوت از «خلع یده است و از شمول ماده ۹۸ یاد شده خارج است، اما ب. ت. ب. تصریح مقنن در ماده ۵۱۵ قانون