⚠ احتیاط: متنِ OCR در جاهایی ناخواناست.
ب) ابن زهره (د. ۵۸۵ ه ق) با اضافه نمودن قیودی عبارت فوق را تکرار می کند. (۲) ا التعزیر تأدیب، تعبد الله سبحانه به لردع المعزر و غیره من المکلفین و هو مستحق للاخلال بکل واجب و اتیان کل قبیح لم یرد الشرع بتوظیف الحد علیه و حکمه یلزم باقرار مرتین او شهادة عدلین. فمن ذلک أن یخل ببعض الواجبات العقلیة کرة الودیعة و قضاء الدین أو الفرائض الشرعیة، کالصلاة والزکاة و الصوم و الحج الی غیر ذلک من الواجبات و الفرائض المبتدئة و المسیئة و المشترطة، فیلزم سلطان الاسلام تأدیبه بمایردعه و غیره، عن الاخلال بالواجب و یحمله و سواء علی فعله... (حلی الکافی فی الفقه، ص ۴۱۶ به بعد).
- غنیة النزوع (الجوامع الفقهیة) یک جلدی، ص ۶۲۴ «التعزیر یجب بفعل القبیح و الاخلال بالواجب الذی لم (ج) شیخ طوسی (ره) در کتاب المبسوط چنین می نویسد: کل من أتی معصیة لا یجب بما الحد، فأنه یحرر، مثل أن سرق نصابً من غیر حرز، أو اقل من نصاب من حرز، أو واً أجنبیة فیما دون الفرج، أو قبلها أو شتم انسانً، أو ضربه، فأن الامام یعزره (1) هرکس معصیتی انجام دهد که حد نداشته باشد تعزیر میشود؛ مانند اینکه به اندازه ی نصاب سرقت از غیر حرز بدزدد یا کمتر از نصاب از حرز دزدی کند .. امام در تمام اینها مجرم را تعزیر می کند.
د) ابن ادریس حلی نیز عیناً عبارت ابو الصلاح حلبی را یادآور شده، سپس موارد زیادی از اعمال تعزیر آور را متذکر می شود. (۲)
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
