باج

«باج» معرّب «باژ» فارسی است که از قرن چهارم تا هشتم هجری صورت «باژ» رواج بیشتری داشته، نمونه آن در شاهنامه دیده می‌شود. این اصطلاح مالی به معنای خراج ، عوارض راهداری، عشریه و حقوق گمرکی به کار رفته و مشتقاتی چون «باژبان»، «باژخواه» و «باژگاه» داشته است. در دوره سلجوقیان و ایلخانان ، این واژه در متون دیوانی و تاریخی فارسی به صورت عام و خاص برای انواع عوارض و مالیات‌ها اطلاق می‌شد. سنت استفاده از این اصطلاح به دولت‌های ترک‌تبار بعدی مانند آق‌قوینلویان و عثمانیان منتقل شد و در قوانین مالی آنان با عناوینی چون «باج تمغا» و «باج بزرگ» تداوم یافت.