واژه «بت» صورت فارسی شده نام بودا است، و چون در سرزمینهای شرقی ایران بتکدهها محل پرستش پیکره بودا بوده، به این مناسبت نام او بر همه پیکرههای او، و سپس بر هر نوع پیکرهای که پرستیده شود، اطلاق میشده است. این کلمه در نوشتههای تازی به صورت «بدّ» (جمع آن: بدَده) به کار رفته است که هم به معنی « صنم » است، هم به معنی بتکده و هم خود بودا.
منبع: ج۱، ص۲۵۴، ترجمه احمد تفضلی و ژاله آموزگار، تهران، ۱۳۶۴ش · ج۱، ص۶۵، به کوشش رمزی منیر بعلبکی، بیروت، ۱۹۸۷م · ج۸، ص۱۳، به کوشش مهدی مخزومی و ابراهیم سامرایی، قم، ۱۴۰۵ق · ج۱، ص۲۵۲، به کوشش پرویز اذکایی، تهران، ۱۳۸۰ش
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
