. روایت محمد بن مسلم از حضرت صادق (ع) که فرمود: در کتاب علی (ع) آمده است: هر کس زنی را به عقد دیگری درآورد، در حالی که در آن زن عیبی وجود دارد و برای شوهرش بیان نکند و آن را بپوشاند زوجه مستحق مهر است ، زیرا مورد تمتع قرار گرفته است ولی ضمان مهریه به عهده کسی است که عیب را بیان نکرده است.
از این روایت استنباط می شود که اگر در زنی عیبی وجود داشته باشد و واسطه ای که او ری تزویج می کند از بیان عیب خودداری کند، زوج می تواند مقدار مهری را که اضافه پرداخته به خاطر سکوت و عدم اظهار عیب پس بگیرد. حال که سکوت و عدم اظهار عیب موجب ضمان است به طریق اولی چنانچه افعال و اعمالی صادر گردد که باعث فریب خوردن زوج شود، باعث ضمان خواهد شد. مثلا اگر علی رغم عیب، تعریف زیادی از زن بشود که دارای چنین و چنان اوصافی است ب. ت. ب. روایات بالا مورد حتماً مشمول قاعده غرور و موجب ضمان غار خواهد بود.
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
