بدعت: حکم

حرمت بدعت از مسلّمات شریعت مقدس اسلام و ضروری دین است؛ بلکه بدعت در حوزه عقاید گاه موجب کفر و شرک می‌گردد ، مانند قول به تجسم ذات خداوند متعال یا حلول او در کسی. حرمت بدعت در حقیقت از « توحید در تقنین و تشریع » شروع می‌شود، همان طوری که توحید در خالقیت ، توحید در ربوبیت و توحید در عبادت داریم، یک توحید دیگری نیز بنام توحید در قانون گذاری داریم. اسلام معتقد است بر اینکه تقنین و تشریع از آن خداست و‌ هیچ کس حق ندارد در باره کسی وضع قانون کند زیرا در قانون گذار، سه شرط لازم است و این شروط فقط در خدا موجود است ولاغیر. ازاین‌رو قرآن می‌فرماید:«إن الحکم إلّا لله، أمر أن لا تعبدوا إلّا إیاه» بیزاری جستن از بدعت گذاران و ترک تعظیم آنان و نیز بر حذر داشتن مردم از نزدیک شدن و ارتباط با ایشان، واجب است. از رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله نقل شده است که: «چنانچه پس از من با بدعت گذاران برخورد کردید، از آنان بیزاری بجویید و آنان را بسیار دشنام دهید و به بدی یاد کنید تا در اسلام طمع فسادانگیز نورزند و نیز مردم را از ایشان بر حذر دارید که تحت تأثیر بدعت‌های آنان قرار نگیرند». در حدیثی دیگر آمده است: « هرکس نزد بدعت‌ گذاری برود و او را تعظیم نماید، سعی در نابودی اسلام کرده است.» کتاب دربر دارنده بدعت از کتاب‌های ضالّه ( کتب ضاله ) است، که هرگونه کسب با آن به فروختن، اجاره یا عاریه دادن و جز آن‌ها، حرام و از بین بردن آن واجب است. مقابله با بدعت به اظهار علم ، بر عالمان دینی، واجب و کتمان علم، جز در موارد تقیه و خوف ، حرام است. در روایات آمده است: «اگر عالم، به رویارویی با بدعت‌ها بر نخیزد و دانش خود را- به منظور روشن کردن افکار عمومی- عرضه نکند، دچار نفرین خداوند می‌شود.» ‌ منبع: عوائد الایام، ج۱، ص۱۱۱ · یوسف(سوره۱۲)، آیه۴۰ · وسائل الشیعه، ج۱۶، ص۲۶۷ · جواهر الکلام، ج۲۲، ص۵۶-۵۹ · وسائل الشیعه، ج۱۶، ص۲۶۹