برای دیگری تبرعاً حیازت کند

برای دیگری تبرعاً حیازت کند، به طوری که مال حیازت شده مستقیماً در مالکیت او وارد گردد؛ چرا که مال حیازت شده متعلق به حیازت کننده است و در فرض وجود رابطه کارگر و کارفرمایی، حیازت کننده کارفرما است، نه کارگر و در فرض فقدان این رابطه، حیازت کننده کسی است که مباشر بوده است. البته در مورد انجام حیازت از طریق وکالت قضیه با اجاره متفاوت است، بدین توضیح که در مورد اجاره اجیر پس از انعقاد قرارداد نقش ابزار برای مستاجر را پیدا می کند و عمل حقوقی توسط مستأجر انجام می گیرد، ولی در مورد وکالت، وکیل به نیابت از موکل عمل حقوقی را انجام می دهد. در اجاره، مستاجر مالک منافع اجیر است، ولی در وکالت چنین رابطه ای برقرار نیست. موضوع حیازت اموال مباح منقول است، همان طور که موضوع احیای موات اراضی مباح است. اموال مباح در فقه دو دسته اند: انفال و مباحات.