برائت: ریشه‌ شناسی

برائت‌، مصدر از ریشه‌ عربی‌ «ب‌ ر ء» بیشتر به‌ مفهوم‌ عام‌ «رها ساختن‌، معاف‌ داشتن‌» از تکلیف‌، اتّهام‌، زیان‌، مسئولیت‌. برائت‌ به‌ این‌ معنی‌ در قرآن‌ مکرّر به‌ کار رفته‌ است‌. از جمله‌ آیه:۱۱۴ سوره توبه‌ ، آیه:۵۳ سوره یوسف‌ ، آیه:۶۳ سوره قصص‌ ، آیه:۶۹ سوره احزاب‌ ، آیه:۴ سوره ممتحنه‌ . مفهوم‌ رهایی‌ از بیماری‌ و شفا نیز که‌ در عربی‌ فصیح‌ با این‌ ریشه‌ بیان‌ می‌شود با این‌ معنی‌ پیوند دارد. (آیه:۴۹ سوره آل‌ عمران‌) مفهوم‌ دیگر این‌ واژه‌ که‌ آن‌ هم‌ قرآنی‌ است‌ و در وصف‌ خدا به‌ معنای‌ خالق‌ ( باری‌ ) به‌ کار می‌رود، برگرفته‌ از زبان‌های‌ سامی‌ شمالی‌ است‌، و باید آن‌ را از معانی‌ اخیر متمایز کرد. (ببینید: باری‌ ) منبع: Lokkegaard, Islamic taxation, Copenhagen ۱۹۵۰ · Jeffery, Foreign vocabulary of the Qur ـ an, P‌۷۶, Baroda ۱۹۳۸