برائت: کاربرد قرآنی برائت‌

کلمه‌ برائت‌ دو بار در قرآن‌ آمده‌ است‌: ۱) ( اَمْ لَکُمْ بَرَآءَه فِی‌ الزُّبُرِ ) که‌ به‌ معنی‌ «مصونیّت‌» و «امان‌» از عذاب‌ است‌، ۲) در آغاز سوره‌ نهم‌ که‌ بنابر تفاسیر، مراد از آن‌ این‌ است‌ که‌ خداوند و رسول‌ او از مشرکان‌ «بری‌» خواهند بود. بنابراین‌ برائت‌ در این‌ آیه‌ به‌ معنی‌ گسستن‌ پیوندها (اعم‌ از دینی‌ و اجتماعی‌) است‌ و نوعی‌ نفی‌ و طرد از اجتماع‌ را افاده‌ می‌کند که‌ نتایج‌ آن‌ درست‌ مقابل‌ امان‌ و مصونیّت‌ است‌. اصطلاح‌ «بَرِی‌ء»، در حقیقت‌ برای‌ شخص‌ یا اشخاصی‌ به‌ کار می‌رود که‌ همه‌ پیوندهای‌ خود را با شخص‌ یا گروهی‌ (معمولاً با افراد قبیله‌ خود) گسسته‌اند. (ببینید: برائت‌ ) . منبع: E. N. Hadda ¦ d, "Die Blutrache in palVOLstina", ZDPV, ۴۰ (۱۹۱۷)