بعل

بَعل، واژه‌ای کهن‌سامی به معنای مالک، خداوند و شوهر است که در قرآن و عربی فصیح باقی مانده. در اسلام ، به‌عنوان خدای جاهلی یاد شده، اما کاربرد اصلی آن در کشاورزی ، به معنای زمینِ دیم (بی‌نیاز از آبیاری) است. این اصطلاح در فقه برای زکات محصولاتِ بدون آبیاریِ مصنوعی (یک‌دهم) در برابر زمین‌های آبی (نیم‌عشر) به‌کار رفته است. واژهٔ بعل در متون فقهی و حدیثیِ سده‌های نخستین اسلامی، به ویژه در مدینه و یمن ، به زمین‌های دیم اطلاق شده و در عراق ناشناخته است. این اصطلاح در جغرافیای شام ، مصر ، اندلس و شمال آفریقا نیز برای تمایز کشتِ دیم از آبی به‌کار رفته و امروزه در برخی گویش‌ها به‌صورت صفت یا اسم برای محصولات مرغوب باقی است.