بغی (فقه سیاسی): مبانی قرآنی و روایی

این واژۀ سیاسى در اسلام ، هم ریشۀ قرآنى و هم‌ریشه در حدیث نبوی دارد. ۴. ۱ - آیه ۹ سوره حجرات ( وَ إِنْ طٰائِفَتٰانِ مِنَ اَلْمُؤْمِنِینَ اِقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَیْنَهُمٰا فَإِنْ بَغَتْ إِحْدٰاهُمٰا عَلَى اَلْأُخْرىٰ فَقٰاتِلُوا اَلَّتِی تَبْغِی ) قرآن به‌هنگام وقوع درگیرى بین دو گروه (طائفه) از مؤمنین، بقیه امت اسلام را موظف به اصلاح و برقرار کردن صلح عادلانه بین دو گروه متخاصم کرده است و در صورت بروز تعدى از جانب یکى از آن دو گروه، طرف متجاوز را باغى نامیده است. ۴. ۲ - روایت فئه باغیه در منابع شیعه و سنی در حدیث نبوى آمده است که عمار را فئه باغیه به قتل خواهد رسانید. «یا عمار تقتلک الفئه الباغیه» روایات متعددى در این زمینه تحت عنوان فئه باغیه از ائمه معصومین (علیهم‌السلام) نقل‌شده است. منبع: جواهر الکلام، ج۲۱، ص۳۲۷ · جواهر الکلام، ج۲۱، ص۳۲۹