بغی (مقاله‌دوم)

بغی ، در قرآن و فقه به معانی ظلم، تجاوز از حق، فساد، طلب و کبر آمده است. بغی و مشتقاتش ۹۶ بار در قرآن به کار رفته و بیشتر به معنای نکوهیده ظلم و تجاوز است. در فقه، بغی اصطلاحاً به «خروج از اطاعت امام عادل» گفته می‌شود که مستند آن آیه ۹ سوره حجرات است. در احادیث و نهج‌البلاغه ، بغی به معنای عصیان و سرکشی در برابر امام و حاکم اسلامی به کار رفته است.