بغی (مقاله‌دوم): بغی و باغیان در فقه

مسلماً مشهورترین معنی برای بغی در فقه اسلامی، که درواقع به صورت اصطلاح خاص درآمده است، طغیان و قیام (خروج) در برابر امام یا حاکم مشروع است که از آیه ۹ سوره حجرات مستفاد می‌شود: ( وَ إِن طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَیْنَهُمَا فَإِن بَغَتْ إِحْدَاهُمَا عَلَى الْأُخْرَى فَقَاتِلُوا الَّتِی تَبْغِی حَتَّى تَفِیءَ إِلَى أَمْرِ اللَّهِ فَإِن فَاءتْ فَأَصْلِحُوا بَیْنَهُمَا بِالْعَدْلِ وَأَقْسِطُوا إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الْمُقْسِطِینَ. ) «هرگاه دو گروه از مؤمنان با هم به نبرد برخاستند، باید برای برقراری صلح میان آنها تلاش کرد؛ ولی اگر یکی از دو گروه نسبت به دیگری سرکشی و تعدّی روا دارد ( فَاِنْ بَغَتْ اِحْدَاهُمَا عَلَی الْاُخْرَی ) باید با گروه متجاوز پیکار کرد تا به امر خداوند باز گردد ( فَقَاتِلُوا الَّتِی تَبْغِی حَتَّی تَفِیءَ اِلَی اَمْرِ اللّهِ ) ». منابع تفسیری برای شأن نزول این آیه ـ که بعدها مستند جنگ‌های امیر مؤمنان (علیه‌السّلام) با معاندان بوده است ـ وجوهی گفته‌اند. منبع: ج۱۶، ص۳۱۵‑۳۲۲، بیروت، بی‌تا