دکترین
بغی: واژه‌شناسی
مرتکب بغی، باغی جمع: بغات خوانده شده است. در منابع، در مقابل اصطلاح « اهل بغی »، « اهل عدل » به کار رفته (برای مثال به این منبع رجوع کنید که گویای مفهوم تاریخی بغی است. هر چند معنای اصلی واژه بغی، گونه‌ای طلب است، اما در فرهنگ‌ها با توجه به معنای اصلی و کاربردها، معانی گوناگونی چون تعدی ، تجاوز از حد ، ظلم ، حسد و کذب نیز برای آن ذکر شده است. ریشه ثلاثی این واژه به دو صورت مجرد و مزید به کار رفته، و معمولاً صیغه ثلاثی مزید آن، « ابتغاء » به معنای خواستن، و مجرد آن بیشتر به معنای ظلم و تجاوز از حد آمده است.
از آن‌جا که معنای یک واژه ممکن است تحت تأثیر واژه‌هایی که متعلق به همان حوزه معنایی است، قرار گیرد و ارزش معنایی آن‌ها را کسب کند، واژه بغی نیز همواره تحت تأثیر واژه‌هایی چون ظلم، حسد و تعدی قرار گرفته است و ساختمان معنایی آن به روشنی قابل تشخیص نیست و غالباً آنچه جزو عوارض یا علل بغی به شمار می‌رود، جای‌گزین واژه‌های مترادف با بغی شده است. مفسران نیز غالباً برداشت روشنی از مفهوم بغی و تفاوت معنایی آن با مفاهیمی چون ظلم و تعدی و حسد ندارند و معمولاً در ارائه معنای بغی به یکی از این واژه‌ها اشاره می‌کنند (برای مثال، به این منابع رجوع کنید ).
منبع: ج۱، ص۲۸-۲۹، السیر، به کوشش مجید خدوری، بیروت، ۹۷۵م · ج۱، ص۵۵، مفردات الفاظ القرآن، به کوشش ندیم مرعشلی، بیروت، ۴۰۳ق · ج۱، ص۷۱-۷۲، معجم مقاییس اللغة، به کوشش عبدالسلام محمد هارون، بیروت، ۴۱۰ق · ج۱، ص۹۲، الفروق اللغویة، به کوشش حسام‌الدین قدسی، قاهره، ۳۵۳ق · ج۱، ص۱، مفاهیم اخلاقی - دینی در قرآن مجید، ترجمه فریدون بدره‌ای، تهران، ۳۷۸ش · ج۱۰، ص۶۷، الجامع لاحکام القرآن، به کوشش احمد عبدالعلیم بردونی، قاهره، ۳۷۲ق
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.