دکترین
بغی: کاربرد حدیثی
در گذار از فرهنگ جاهلی به فرهنگ اسلامی ، کاربرد بغی به معنای ظلم و تجاوز به حقوق دیگران در احادیث مورد توجه قرار گرفته است. هم‌چنین روایات درباره این‌که مردم عهد نزول، تا چه حد تصویر واضحی از ظرایف مفهوم بغی در قرآن و مصادیق آن داشته‌اند، راه‌گشا هستند؛ به هر روی، در اوان خلافت آن حضرت، واژه بغی بیشتر در معنای سیاسی آن به کار می‌رفته است. شاید دلیل اصلی آن را بتوان در درگیری‌های متعدد سیاسی آن دوره، و نیز در رواج احادیثی از پیامبر (ص) یافت که در آن‌ها بر کشته شدن عمار به دست « فئه باغیه » گروه اهل بغی تأکید شده است (برای مثال به این منابع رجوع کنید ).
در این میان، نه تنها حضرت علی (ع) طرف مقابل خود را «اهل بغی» دانسته، بلکه بر پایه برخی روایات، معاویه نیز طرف درگیر خود را باغی خوانده است. در برخی از منابع، اهل بغی بر آن گروه از اهل رِدّه که ارتداد نگزیده بودند، اطلاق شده که کاربردی متأخر است (برای مثال به این منبع رجوع کنید ). گاه نیز تصریح شده که روشن شدن مسائل مربوط به بغی حاصل عملکرد حضرت علی (ع) در جریان جنگ‌های خود بوده است (برای مثال به این منبع رجوع کنید ).
منبع: ج۱، ص۴۰۹، سنن، به کوشش محمد فؤاد عبدالباقی، قاهره، ۹۵۲م · المستدرک علی الصحیحین، به کوشش مصطفی عبدالقادر عطا، بیروت، ۴۱۱ق · خطبه ۷، نامه ۸ · ج۱، ص۰، تاریخ سیاسی صدر اسلام، ترجمه محمود افتخارزاده، قم، ۳۷۵ش · ج۱، ص۷۲، صحیح، به کوشش مصطفی دیب البغا، بیروت، ۴۰۷ق · ج۱، ص۹۶، به کوشش عبدالسلام محمد هارون، قاهره، ۳۸۲ق · ج۱، ص۵، قتال اهل البغی، به کوشش ابراهیم علی صندقجی، قاهره، ۴۰۷ق · ج۱، ص۲۰، العواصم من القواصم، به کوشش محمد جمیل غازی، بیروت، ۴۰۷ق
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.