بلال حبشی: بلال پس از پیامبر

بلال پس از رحلت پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم) و پیش از خاکسپاری وی، با آوای اذان خویش مردم را در سوگ وی گریاند و پس از خاکسپاری بر قبرش آب پاشید. از آن پس تصمیم گرفت اذان عمومی نگوید. از این رو، جز در چند مورد، اذان عمومی نگفت. دیگر بار هنگامی اذان گفت که خلیفه دوم به سال هفدهم ق. در جابیه ، از سرزمین‌های دمشق، به درخواست مسلمانان، از او تقاضا کرد تا اذان گوید. ۲۲. ۱ - جهاد پس از رحلت پیامبر بلال پس از رحلت پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم) برای جهاد به شام رفت. با این حال، او از عمر ناخشنود بود. در اختلافی که میان او و عمر درباره وقت نماز پیش آمد، عمر خود را آگاه تر از وی خواند، اما بلال نپذیرفت. وی در فتح بیت المقدس ، از عملکرد فرماندهان مسلمان و رفتار تبعیض آمیز آن‌ها به عمر شکایت کرد و به ستاندن شراب و خوک با عنوان خراج اهل ذمه اعتراض نمود. او ب. ت. ب. سیره نبوی در موضوع توزیع زمین‌های فتح شده، در برابر عمر ایستاد و تهدید به نبرد نمود. عمر نیز او و یارانش را بر منبر نفرین کرد. منبع: تاریخ مدینة دمشق، به کوشش علی شیری، بیروت، دار الفکر، ۱۴۱۵ق، ج۱۰، ص۴۷۰ · بیروت، دار الفکر، ج۳، ص۴۱۱ · انساب الاشراف، به کوشش زکار و زرکلی، بیروت، دار الفکر، ۱۴۱۷ق، ج۱، ص۲۱۷ · به کوشش بحر العلوم، قم، بصیرتی، ۱۳۹۷ق، ص۳۶۷ · ابن خلکان (م. ۶۸۱ق)، وفیات الاعیان، به کوشش احسان عباس، بیروت، دار صادر، ج۳، ص۷۰ · من لا یحضره الفقیه، قم، نشر اسلامی، ۱۴۰۴ق، ج۱، ص۲۹۸ · اسد الغابه، بیروت، دار الفکر، ۱۴۰۹ق، ج۱، ص۲۴۴ · تاریخ طبری (تاریخ الامم و الملوک)، به کوشش گروهی از علما، بیروت، اعلمی، ۱۴۰۳ق، ج۳، ص۱۶۶ · بیروت، دار صادر، ج۳، ص۲۳۷ · بیروت، دار صادر، ج۳، ص۲۳۶ · واقدی (م. ۲۰۷ق)، فتوح الشام، بیروت، دار الجیل، ج۲، ص۲۰ · ابی شیبه (م. ۲۳۵ق)، المصنف، به کوشش سعید محمد، دار الفکر، ۱۴۰۹ق، ج۷، ص۵۳۸ · سلیمان، به کوشش رجایی، قم، امیر، ۱۴۱۷ق، ص۲۵۷-۲۵۸ · بخاری (م. ۲۵۶ق)، صحیح البخاری، بیروت، دار الفکر، ۱۴۰۱ق، ج۴، ص۲۱۷ · ابن ماجه (م. ۲۷۵ق)، سنن ابن ماجه، به کوشش محمد فؤاد، بیروت، دار احیاء التراث العربی، ۱۳۹۵ق، ج۱، ص۵۴ · بیروت، دار صادر، ج۳، ص۲۳۴ · تاریخ مدینة دمشق، به کوشش علی شیری، بیروت، دار الفکر، ۱۴۱۵ق، ج۱۰، ص۴۷۴ · تاریخ یعقوبی‌، بیروت‌، دار صادر، ج۲، ص۱۴۷ · مصر، دار احیاء الکتب العربیه، ج۱۰، ص۶۲۶ · بیروت، دار الفکر، ج۶، ص۳۱۸ · دار الفکر، ج۱۹، ص۴۵۶