بنای عقلا: معنای اصطلاحی بنای عقلاء

مفهوم این اصطلاح ، که بیش‌تر در منابع اصولیِ شیعی در دو سده اخیر رواج یافته، به معنای لغوی آن نزدیک است. از جمله شواهد این امر ، می‌توان به کاربرد این دو تعبیر با هم و به معنایی یگانه در این متون و نیز یکسان بودن شرایط حجّیتِ آن دو از نظر فقها اشاره کرد. ازینرو نسبت آن دو عموم و خصوص من وجه است. منبع: ج۲، ص۱۵۳، بیروت ۱۴۰۳/۱۹۸۳ · ج۲، ص۵۷، تهران ۱۳۷۵ ش · قانون مدنی ایران، ماده ۲۲۰ · ج۱، ص۴۴، چاپ افست بیروت · ج۱، ص۱۹۴، چاپ عبدالرحمان عمیره، بیروت ۱۴۰۷/۱۹۸۷ · به نقل از سلّم الوصول، ج۱، ص۴۱۹، چاپ افست قم ۱۹۷۹ · ج۱، ص۲۴۳، تهران ۱۳۷۴ ش · ج۱، ص۳۶۶، ۱۳۶۴ ش · ج۱، ص۸۲۹، دمشق ۱۴۱۶/۱۹۹۶ · ذیل «عادت» و «عرف»، تهران ۱۳۷۲ ش · ج۱، ص۲۶۱ـ۲۶۲، قاهره · ج۲، ص۶۵ـ۷۰، قم ۱۳۷۶ ش · ج۲، ص۱۵۳ـ۱۵۷، بیروت ۱۴۰۳/۱۹۸۳ · ج۱، ص۱۳۱، کیهان اندیشه، ش ۴۸ (خرداد و تیر ۱۳۷۲) · ج۱، ص۲۲۰، تهران ۱۳۷۳ ش · ج۱، ص۲۴۷، تهران ۱۳۷۴ ش · ذیل «بنای عقلا»، ترمینولوژی حقوق، تهران ۱۳۷۲ ش · ج۳، ص۱۹۲، تقریرات درس محمدحسین نائینی، قم ۱۴۰۶ · ج۱، ص۴۳۹، تهران · ج۲، ص۶۵ـ۶۶، قم ۱۳۷۶ ش · ج۲، ص۵۹ ـ۶۱، تهران ۱۳۷۵ ش · ج۱، ص۲۲۴، تهران ۱۳۷۳ ش · الحلقةالثانیة، ص ۷۹ · ج۱، ص۳۶۷، ۱۳۶۴ ش · ج۴، ص۲۳۴، تقریرات درس محمدباقر صدر، قم ۱۴۰۵