به علت عدم حضور خوانده — موضوع

گاهی از اوقات خواهان در مرحله بدوی دلیلی برای اثبات ادعای خود ندارد و جهت محق بودن درخواست سوگند خوانده را از دادگاه می نماید . حال اگر دادگاه، قرار اتیان سوگند صادر و در جلسه ی رسیدگی، خوانده حضور نداشته و لایحه ای از ناحیه ی ایشان نیز واصل نشده و اخطاریه نیز به ایشان به صورت واقعی ابلاغ نشده باشد و دادگاه به استناد عدم حضور خوانده، سوگند را به خواهان رد نماید و خواهان سوگند یاد کند و بر استناد این سو گند، دادگاه حکم صادر نماید . این سوال مطرح می شود که اگر خوانده، به رای صادره اعتراض و دادخواست واخواهی خود را ظرف مهلت مقرر قانونی مطرح نماید و دادگاه بعد از صدور قرار قبول واخواهی و تشکیل جلسه ی دادرسی در مرحله واخواهی، آیا می بایست مجددا به ادله ی خواهان و در صورت عدم ارائه ادله و درخواست خ. م. ب. سوگند خوانده، مجددا قرار اتیان سوگند صادر نماید یا خیر؟ در این خصوص توجه به نشست قضایی به شرح ذیل اشاره می شود. موضوع: اثر حقوقی سوگند خوانده پس از صدور رأی و در مرحله واخواهی پرسش در یک دعوای حقوقی به لحاظ عدم حضور خ. د. ج. دادرسی ادعای خواهان صرفاً با سوگند او اثبات و رأی غیابی بر له او صادر شده است با این توضیح که به لحاظ عدم حضور خوانده، دادگاه عدم حضور وی را نکول محسوب و سوگند را به خواهان رد کرده و وی سوگند یاد کرده است. پس از صدور رأی خوانده ضمن واخواهی اعلام داشته حاضر است به عنوان منکر طبق قاعده فقهی «البینه للمدعی و الیمین علی من انکر سوگند یاد کند تکلیف دادگاه چیست؟ مدعی برای اثبات ادعایش ناچار از اقامه دلیل است و بر حسب مقررات ماده ۲۷۷ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی در صورتیکه برای خواهان امکان اقامه بینه شرعی نباشد، می تواند با معرفی یک گواه مرد یا دو گواه زن با سوگند ادعای خ. ر. ب. اثبات برساند. ب. ت. ب. مراتب مرقوم و مقررات ماده ۲۷۲ همان قانون هرگاه خوانده منکر ادعای خواهان باشد بر حسب تقاضای خواهان منکر ادای سوگند می کند و به موجب آن، ادعای خواهان ساقط خواهد شد. در مورد سؤال مطروحه سوگند خواهان برای اثبات ادعایش ولو در غیاب خوانده و جاهت شرعی ندارد و با واخواهی م. ع. غایب دادگاه ناچار است بر طبق مقررات شرعی و قانونی به اعتراض واخواه رسیدگی و بینه شرعی خواهان را استماع کند و در صورت عدم امکان بینه شرعی می تواند از منکر ادعای سوگند کند و اگر خوانده از ادای سوگند امتناع ورزیده و سوگند را به خواهان واگذارد خواهان فقط در این مورد می تواند دعوا را با سوگند به اثبات برساند و در هر صورت مقررات ماده ۲۸۶ قانون مزبور انطباقی با سؤال مطروحه ندارد و دادگاه مکلف است در صورت واخواهی م. ع. اقدام خلاف قانون مرحله غیابی را ترمیم و به صورتیکه گفته شد عمل کند در خاتمه اضافه میکند مقررات ماده ۱۳۳۱ قانون مدنی راجع به سوگندی است که بر حسب مقررات قانونی صورت گرفته باشد.