به نظر می رسد منطقا باید رای را در این قسمت ها

به نظر می رسد منطقا باید رای را در این قسمت ها دارای اعتبار امر مختوم دانست زیرا مهم نیست که مفاد را به شکل قرار یا حکم باشد بلکه باید دادگاه یکی از مسائل مورد نزاع را به صورت ماهوی تحلیل و راهکاری برگزیده باشد. در این مورد نیز که دادگاه به هبه رای میدهد با فرض تایید قرار در دادگاه بالاتر یا حصول قطعیت در مرحله نخستین، باید بی اعتباری هبه را مفروض دانست. درست است که بند ۶ به حکم قطعی اشاره دارد اما انتساب امر مختوم به «حکم دادگاه به این جهت است که حکم متضمن بررسی و ارزیابی ماهوی دادگاه نسبت به یکی از موضوعات دعواست (ماده ۲۹۹ قانون آیین دادرسی مدنی) و این مبنا در هر مورد که محقق شود و لازمه صحت رای اعم از حکم یا قرار باشد قابل احترام و تبعیت است. زیرا بنا به فرض اگر در مثال بالا بی اعتباری هبه مبنای صحت و تایید قرار رد یا عدم استماع دعوا باشد به این معناست که اگر هبه معتبر بود، قرار دادگاه تایید نمیشد و تصمیم دادگاه اتخاذ نمی شد و حال آنکه این نتیجه را نمی توان پذیرفت زیرا نسبت دادن اشتباه به تصمیم قطعی دادگاه م. ب. البته در مواردی که بین مقدمه قرار و نتیجه، ملازمه دائم نیست و با تغییر وضعیت، می توان نتیجه دیگر را به دست آورد، اعتبار امر مختوم محقق نیست. برای مثال خواهان دعوای تنفیذ وصیت نامه را مطرح می کند. دادگاه با این استدلال که تنفیذ وصیت نامه مشروط به احراز مالکیت اموال موضوع وصیت نامه است و مستندی مبنی بر مالکیت اموال از جمله اسناد مثبت آن ارائه نگردیده است لذا قرار رد دعوا صادر می نماید در این مورد بعد از اینکه دلیل مالکیت ارائه شد دعوا قابل طرح است اما در مواردی مانند بی اعتباری هبه توجیهی برای تکرار دعوا نیست زیرا مقدمه مربوط به بطلان هبه، امری است که یک بار برای همیشه مطرح و تحلیل میشود و ارتباط مستمر و همیشگی با نتیجه رای دارد ما در باب مقدمه مالکیت و تنفیذ وصیت، ارتباط موقتی است و با ارائه دلیل تازه قطع می گردد (دکتر … و دعاوی ۳ تحلیل و نقد رویه قضایی، انتشارات نمونه اول: نمونه اول: