به نظر می رسد که توافق در جهت توسعه ی اختیار دادگاه

به نظر می رسد که توافق در جهت توسعه ی اختیار دادگاه برخلاف فلسفه ی داوری شامل کاهش زمان حل اختلاف، خروج محتوای دعوا ۶۵۴ از دادگستری، جستجوی عدالتی بهتر و بیشتر با کنار نهادن صلاحیت دادگاه و مانند آن است. قانون اجازه انتخاب به طرفین میدهد تا ب. ت. ب. آثار داوری آن را پیش بینی کنند و اگر قرار باشد همان قواعدی که مربوط به دادگاه است را در رابطه ی خود اعمال نمایند تنها حل و فصل اختلاف را به تأخیر انداخته اند؛ زیرا پیش بینی داوری در واقع تحقق بالقوه سه مرحله ی رسیدگی است رسیدگی داور رسیدگی دادگاه نخستین به دعوای ابطال و رسیدگی مرجع بالاتر به رأی دادگاه نخستین آیا با این وصف درست است که علاوه بر افزایش مراحل رسیدگی، محتوای رسیدگی نیز اضافه شود و هدف اصلی نظام حقوقی که کاهش زمان رسیدگی و حل سریع تر اختلاف است با توافق اشخاص نادیده گرفته شود؟ پیش بینی چنین اختیاری زمان رسیدگی دادگاه نخستین و مرجع بعدی را به شدت افزایش میدهد زیرا دعوا با تمام ارکان خود باید مورد توجه قرار گیرد در حالی که در وضعیت فعلی رسیدگی دادگاه ها محدود به مرزهای متعارفی است. نقطه ی مقابل یعنی توافق بر محدود کردن اختیار دادگاه با اهداف داوری و تسریع در رفع اختلاف طرفین، سازگار است و اصولاً قابل پذیرش به نظر می رسد، مگر در مواردی که برخلاف نظم عمومی باشد و در سکوت قانون بعید است که بتوان از قواعد موجد حق عدول و اختیار دادگاه را در ارزیابی این جهت محدود نمود.