به نظر می رسد که قرینه مربوط به حضور شوهر هنگام وضع

به نظر می رسد که قرینه مربوط به حضور شوهر هنگام وضع حمل همسر خود با آگاه شدن از آن به اندازه ای قوی است که می تواند به سکوت شوهر مفهوم اقرار ضمنی به نسب را بدهد. قانون مدنی نیز از همین نظر پیروی کرده است زیرا در ماده ۱۱۶۲ مقرر میدارد: در مورد مواد قبل دعوا نفی ولد باید در مدتی که عادتاً پس از تاریخ اطلاع یافتن شوهر از تولد طفل برای امکان اقامه دعوا کافی م. ب. اقامه گردد و در هر حال دعوا مزبور پس از انقضای دو ماه مسموع نخواهد بود. مبنای حکم مقرر در ماده این است که به نظر قانونگذار تأخیر در اقامه دعوا دلالت بر اقرار ضمنی به نسب دارد. منتها، چون امکان دارد که شوهر به دلایل مادی یا اخلاقی گوناگون، نتوانسته باشد به هنگام اقامه دعوا کند به دادرس اجازه داده شده است که تا دو ماه تأخیر را به تناسب موارد بپذیرد. ولی پس از دو ماه قانونگذار فرض می کند که ۱ شهید ثانی، مسالک ج ۲، کتاب العان شرح لمعه، ج ۲، ص ۱۴۸ - شیخ محمد حسن نجفی جواهر الکلام، ج ۲۴، کتاب لعان، ص ۱۷ و ۱۸ - علامه حلی قواعد، ج ۲، ص ۹۱، که با تردید از این نظر طرفداری کرده است. در مبسوط شیخ طوسی (ج ۵، ص ۲۲۹) این گفته قول شاد» نامیده شده است.