به هر روی منظور از طرف دعوا در بحث حاضر همان مفهوم

به هر روی منظور از طرف دعوا در بحث حاضر همان مفهوم خاص یعنی خوانده است که دعوای اصلی به طرفیت و علیه او خوانده مطرح یا قابل طرح است. تعیین و شناسایی خوانده و طرف دعوا از اهمیت شایانی برخوردار است و اولین وظیفه خواهان آن است که خوانده و طرف یا طرفهای دعوای خود را تعیین و اعلام کند. بند ۲ ماده ۵۱ ق.آ.د.م یکی از نکات و شرایط تنظیم دادخواست را تعیین و درج نام و نام خانوادگی و اقامتگاه و شغل خوانده را بر شمرده است. در واقع در دعاوی حقوقی و مدنی نمی توان بدون تعیین خوانده و طرف دعوا اقامه دعوا و تقدیم دادخواست نمود. زیرا همان طور که گفتیم طرفینی بودن دعوا از ویژگی های یک دعوا و جوهر آن است. در برخی دعاوی شناسایی خوانده و طرف دعوا به سهولت ممکن است و معمولاً با مانع خاصی مواجه و روبرو نیست. برای مثال در رابطه حقوقی ناشی از قرارداد بیع و دعوای برخاسته از آن، نظیر دعوای الزام به تنظیم سند رسمی انتقال که از سوی خریدار ممکن است طرح و اقامه شود اصولاً خوانده دعوا را همان بایع که بر ملک غیر منقول ثبت شده مالکیت رسمی نیز دارد، تشکیل می دهد و اصولاً دعوای مزبور باید به طرفیت و علیه بایع یاد شده مالک رسمی اقامه گردد. لیکن تعیین خوانده یا خواندگان در برخی دیگر از دعاوی به سادگی امکانپذیر نیست و محتاج به دقت نظر بیشتر و عمیق تری است. برخی از استادان آئین دادرسی مدنی در تشخیص و معرفی خوانده و مدعی علیه اعلام داشته اند که مدعی علیه به مفهوم اعم به هر شخصی اطلاق می گردد که ادعایی علیه او مطرح شده است؛ در واقع خوانده شخصی است که دعوا علیه او اقامه شده و حق ادعایی علیه او است و بنابراین نتیجه دادرسی هر چه باشد بر او بار می گردد. به علاوه دادگاه زمانی به نفع خواهان حکم میدهد که احراز کند حق موضوع دعوا توسط خوانده تضییع یا انکار گردیده است. یعنی نه تنها خوانده باید ب. ت. ب. رابطه حقوقی موجود مکلف به اداء یا شناسایی حق خواهان باشد بلکه باید تکلیف و توان قانونی این امر را نیز دارا باشد.