تأملی نو بر «رضایت» به مثابه عنصر ذاتی داوری تجاری بین المللی (مقاله علمی وزارت علوم)

تأملی نو بر «رضایت» به مثابه عنصر ذاتی داوری تجاری بین المللی (مقاله علمی وزارت علوم) نویسندگان: محمدرضا آرام فیض الله جعفری منبع: حقوقی بین المللی سال 42 زمستان 1404 شماره 80 چکیده این عبارت که داوری مخلوق قرارداد و رضایت طرفینی است، چنان با ادبیات داوری آمیخته شده است که ارتباط داوری و عنصر رضایت، همانند ارتباط میان بدن و سایه آن دانسته می شود، در حالی که دست کم در روابط تجاری بین المللی، داوری روش طبیعی حل و فصل اختلافات است. اکنون این پرسش مطرح می شود که چرا رضایت طرفین اختلاف باید عنصر ذاتی سازوکاری باشد که پرطرفدار ترین و معمول ترین روش حل و فصل اختلافات است؟ مقاله حاضر در صدد تبیین این نکته است که امروزه اقتدار بنیادین و ذاتی عنصر رضایت در داوری تجاری بین المللی با افول مواجه شده است. بر همین اساس، در عرصه تجارت بین الملل، به جای صلاحیت پیش فرض دادگاه های ملی باید از صلاحیت ابتدایی و پیش فرض داوری سخن به میان آورد. A New Perspective on the “Consent” as an Inherent Element of International Commercial Arbitration The phrase that arbitration is a creature of contract and mutual consent is so intertwined with arbitration literature that the relationship between arbitration and the element of consent is considered the same as the relationship between a body and its shadow. This is despite the fact that at least in the international trade relations, arbitration is considered the natural method of dispute resolution. Now, the question arises: why the consent of the parties should be an inherent element of a mechanism that is the most popular and common method of dispute resolution? This article, using a descriptive analytical method, seeks to explain that the fundamental and inherent authority of the element of consent in international commercial arbitration has faced decline in recent times. Accordingly, in the scope of international trade, instead of the default jurisdiction of national courts, one should speak of the primary and default jurisdiction of arbitration.