تبرّی: تبری در قرآن

اصطلاح و آموزه تبرّی، ریشه در قرآن کریم دارد، در قرآن، علاوه بر این‌که یک سوره با برائتِ خدا و پیامبرش از مشرکان آغاز شده و ازین‌ رو « برائت » نام گرفته است، در بیست سوره (مجموعاً در ۲۷ آیه)، مادّه برائت و مشتقات آن، سی بار آمده است. از آن جمله است: ۱. تبرّی جستنِ امامانِ ضلالت و گمراهی از پیروان خود در روز قیامت ۲. آرزوی پیروان ایشان برای بازگشت به دنیا برای تبرّی جستن از آن امامان ۳. تبرّی از شرک ۵. همچنین اظهار برائت پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌اله‌وسلّم) از مخالفان خود و بری بودن مخالفان ایشان از آن حضرت. • قرآن برائت و تبرّی را تقریباً به معنای لغوی به کار برده است و اصل مشترک در آن، مفارقت کردن از دشمنان خدا و خروج از عهد و پیمان مشرکان و کفار و منقطع شدن و گسستن از پیروان باطل است. منبع: ذیل «برء»، تهران ۱۳۶۰ـ۱۳۷۱ ش · قصص/سوره۲۸، آیه۴۱۴۲ · بقره/سوره۲، آیه۱۶۷ · توبه/سوره۹، آیه۱۱۴ · انعام/سوره۶، آیه۱۹ · یونس/سوره۱۰، آیه۴۱ · ج۵، ص۳۴