تبنی (فقه): ادلّه حرمت تبنّی

۱. اگر کسی بداند کودکی از او به وجود نیامده است، حق ندارد او را به خود ملحق سازد، بلکه واجب است در صورتی‌که ظاهراً به او ملحق شود، او ر. ا. خ. نفی نماید. ۲. در روایات صحیح از امام صادق و امام باقر (علیهماالسلام) نقل شده که فرموده‌اند: تبّری از نسب و نفی آن به‌منزله کفر به خداوند متعال است. «کَفَرَ بِاللهِ مَنْ تَبَرَّاَ مِنْ نَسَبٍ وَاِنْ دَقَّ». اطلاق این روایات شامل مساله مورد بحث می‌باشد، زیرا کسی که فرزند دیگری را با فرزندخواندگی به خود ملحق می‌سازد، او را از کسی که شرعاً به او ملحق می‌باشد، نفی می‌کند و این امر غیر جایز و حرام است. ۳. در برخی دیگر از روایات کسی که ادّعای نسب غیر معروف و مجهول را می‌کند، لعن گردیده است، مانند آن‌که از پیغمبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) نقل شده که فرموده است: «لَعَنَ اللهُ... وَمَنِ ادَّعٰیَ نَسَبَاً لاٰیُعْرَفُ». ۴. مترتّب ساختن احکام و آثار اولاد بر فرزندخوانده، موجب اختلاط انساب می‌گردد و مفاسد بسیاری در پی خواهد داشت که هر کدام از آن‌ها برای حکم به حرمت تبنّی، کافی است. منبع: السرائر، ج۲، ص۶۵۷ · مختلف الشیعة، ج۲، ص۳۱۶ · وسائل الشیعة، ج۲۱، ص۵۰۶-۵۰۷، باب ۱۰۷ من ابواب احکام الاولاد، ح۱۲ · الکافی، ج۸، ص۷۱، ح۲۷