تجارت: واژۀ تجارت در متون فقهی

در متون فقهی، واژۀ تجارت به گستردگی قرآن و سنت به کار رفته است. فقیهان مسائل و مباحث مربوط به خرید و فروش را با عناوین گوناگون مانند مکاسب، بیع یا بیوع تجارت و متاجر مطرح ساخته‌اند. این نام‌گذاری‌ها برای یک موضوع و مبحث، در مقام کاربرد، همه مفهوم یکسانی دارند. مفرد واژۀ متاجر، مَتْجَر یا مصدر میمی است به معنای تجارت کردن، یا اسم مکان و به معنی چیزهایی است که مورد کسب و اکتساب قرار می‌گیرند که فرض اول مناسب‌تر به نظر می‌آید، زیرا که فقیه از فعل مکلف بحث می‌کند، در حالی که اعیان متعلقات فعل او محسوب می‌شوند. منبع: المهذب، ج۱، ص۳۴۳ · الانتصار، ج۱، ص۴۳۳ · الحدائق الناضره، ج۱۸، ص۵ · مختلف الشیعه، ج۵، ص۵ · ج۱، ص۲۸۲، به کوشش احمد حسینی، نجف، ۱۳۸۶ق · الروضة البهیة فی شرح اللمعة الدمشقیة، ج۳، ص۲۰۵