تجزیه‌ ناپذیری اقرار (قواعد فقه)

تجزیه‌ ناپذیری اقرا ر، از مباحث مطرح در قاعده اقرار از قواعد فقهیّه است. اقرار در حقوق، پیکری واحد دارد و مقرّله نمی‌تواند بخش سودمند را بپذیرد و بخش زیان‌آور را بی‌دلیل رد کند. ماده ۱۲۸۲ قانون مدنی ایران و برخی نظام‌های حقوقی خارجی، مانند فرانسه ، مصر ، [[ سوریه]] و عراق ، این قاعده را پذیرفته‌اند. اقرار ساده بی‌قید است؛ اقرار مقید یا موصوف با وصف خود معتبر بوده و قابل تفکیک به سود مقرّله نیست. اقرار مرکب مرتبط تجزیه نمی‌شود؛ اما در مرکب غیرمرتبط، به دلیل استقلال اجزا، پذیرش قسمت مفید برای مقرّله امکان دارد.