تحول نظریه سبب مستقیم

ایالت کالیفرنیا از سال ۱۸۷۲ در منابع حقوقی خود مقررات دوگانه و گاه متعارضی را که در مورد پوشش بیمه ای داشته است بخش ۵۳۰ قانون بیمه اعلام میکند که بیمه نامه هنگامی پوشش بیمه را به عهده دارد که خطر بیمه شده، سبب مستقیم زیان محسوب شود اما به موجب بخش ۵۳۲ قانون بیمه اگر خطری به طور مشخص در قرارداد بیمه استثناء شده باشد و خسارتی بدون آن خطر تحقق نمی یافت چنین زیانی قابل مطالبه نیست حتی اگر سبب م. ا. آن خطری باشد که مستثنی نشده است. به این ترتیب، بخشهای ۵۳۰ ۹۴۰ - بخش ۵۳۰ قانون بیمه ۱۹۹۹ کالیفرنیا بیان میدارد بیمه گر مسئول زبانی است که خطر بیمه شده سبب مستقیم آن بوده است هر چند خطری که در قرارداد پیش بینی نشده باشد. ممکن است به عنوان سبب دور خسارت محسوب شده باشد. در عین حال بیمه گر مسئول خسارتی نیست که خطر بیمه شده تنها سبب دور آن م. ب.. و ۵۳۲ در جایی که خسارت قابل انتساب به دو علت است و یکی از آنها خطری استثناء شده از بیمه نامه و دیگری خطری تحت پوشش م. ب. در تعارض به نظر می رسند. در یکی از دعاوی (۱۲) دادگاه عالی کالیفرنیا سعی در رفع تعارض بین این دو مقرره قانونی نمود. در این دعوا خواهان بر اساس بیمه نامه تمام خطر ادعای پوشش بیمه را به جهت خسارت ناشی از نشست ساختمان مطرح نمود؛ اسباب خسارت عبارت بودند از نشست ساختمان (به عنوان ریسکی استثناء شده و تقصیر پیمانکار در نصب مجرای فاضلاب و ساختن منزل بر روی زمین سست به عنوان دو ریسک تحت پوشش استنباط دادگاه عالی چنین بود که هرگاه این دو بخش با هم مورد بررسی قرار گیرد شرط مگر به علت مقرر در بیمه نامه ضرورتاً اشاره به سبب مستقیم زیان دارد در حالی که سبب مقارن اشاره به سببی می کند که با خسارت نزدیکترین زمان را دارد. به نظر دادگاه در جایی که خسارت به دو سبب منتسب می شود که یکی از آنها ریسک استثناء شده و دیگری ریسک تحت پوشش است که خسارت به آن منتسب خواهد شد. در طی ده سال پس از این تصمیم دادگاههای کالیفرنیا، پیوسته تحلیل سبب مستقیم موثر را برای حل و فصل مسائل مربوط به پوشش بیمه ای اعمال می کردند؛ عالی کالیفرنیا در دعوایی دیگر ۱۴۳ وقایع تغییر کرد.