ترامی: ترامى در حواله

ترامى در حواله دو گونه قابل تصور است: ۱. تعدّد محال علیه -کسى که به او حواله مى‌شود- و وحدت محتال -حواله گیرنده-مانند اینکه شخص مدیون، زید طلبکار را به عمرو حواله دهد و عمرو، زید را به بکر و بکر او را به خالد حواله دهد. در این فرض ذمه] محال علیه در هر مرتبه به سبب انتقال حواله به محال علیه دیگرى برى مى‌شود. ۲. وحدت محال علیه و تعدّد محتال؛ مانند آنکه محتال اوّل –زید- طلبکار خود –خالد- را به محال علیه خویش –عمرو- و محتال دوم –خالد- طلبکار خود –ولید- را به همان محال علیه –عمرو- حواله دهد. ترامى به هر دوگونه جایز و حواله ، صحیح است. منبع: تذکرة الفقهاء -ق- ج۲، ص۱۱۱ · مستمسک العروةج۱۳، ص۴۰۰