تردیدی که در بقای حالت سابق پیدا می شود دو گونه است

تردیدی که در بقای حالت سابق پیدا می شود دو گونه است و به همین اعتبار استصحاب را نیز تقسیم کرده اند: . این نکته مسلم است که استصحاب در حدود قابلیت اشیاء امکان دارد. یعنی در صورتی می توان حکم بر بقای حالت سابق کرد که موضوع آن استعداد باقی ماندن را داشته باشد. برای مثال اگر پس از دو قرن زنده بودن انسانی مورد گفتگو قرار گیرد، حیات سابق او را نمی توان استصحاب کرد، زیرا به حکم عادت و تجربه در انسان استعداد دو قرن زندگی کردن وجود ندارد؛ چنان که در ماده ۱۰۲۰ قانون مدنی غایبی که از او دو سال خبری به دست نیامده تا سن ۷۵ سالگی زنده فرض شده است. اعتبار استصحاب نیز بستگی به میزان این قابلیت دارد. هر چه امکان باقی ماندن مستصحب بیشتر باشد به همان اندازه نیز اعتماد به اجرای اصل بیشتر است و هنگامی که این امکان به دلیل عقل یا عادت از بین برود دیگر نمی توان به استصحاب استناد کرد.