تسبیب

سبب ، چیزی است که در صورت فقدان مانع بر سر راه آن، باعث به وجود آمدن چیز دیگری می‌گردد، و تسبیب یعنی به وجود آوردن سبب تلف یا نقص ، نسبت به نفس یا مال غیر که ممکن است ارادی یا مبتنی بر تقصیر باشد، در واقع آنچه که باعث نابودی چیزی گردد و نتوان تلف را به‌طور عادی و حقیقی به آن منتسب نمود؛ تسبیب نام دارد. منبع: اساس در قوانین مدنی (المدونه)، گنج دانش، 1387 · حسن نیت در مسئولیت مدنی، میزان، 1389