تشنگی: حکم تکلیفى

به‌ طور کلّى حفظ خود و هر نفس محترمى از هلاکت - خواه هلاکت نفس یا فساد عضو یا یکى از قواى بدن همچون بینایی و شنوایی و نیز هر آسیب و زیان جدّى و قابل اعتنا- واجب است؛ ازاین‌رو، هرگاه تشنگى سبب یکى از امور یاد شده گردد، رفع آن در حدّ نیاز واجب خواهد بود. وکذا اذا اضطرّ الی غیرها من المحرّمات.» در هر موردی که حفظ نفس ، بر ارتکاب حرام توقف داشته باشد، ارتکاب آن واجب است، پس در چنین حالی، تنزه و اجتناب از آن جایز نیست؛ و بین شراب‌ و گِل و سایر محرمات فرقی نیست. پس اگر عطش پیدا کند که بر جانش بترسد، خوردن شراب جایز بلکه واجب است. و همچنین است اگر ب. غ. شراب از محرمات دیگر، اضطرار پیدا کند. منبع: موسوعة الامام الخمینی، ج۲۳، تحریرالوسیله، ج۲، ص۱۸۲، کتاب الاطعمة و الاشربة، القول فی غیرالحیوان، مسالة۳۲