تعصب قومی (قرآن): اقوام متعصب

۱. ۱ - قوم یهود از آیات مختلف قرآن مجید چنین بر می آید که اقوام و گروه هایی که انبیای الهی در بین آنها به پیامبری برانگیخته می شدند اکثرا اقوامی لجوج و متعصب بودند اما در این میان قوم یهود ، بدلیل شدت تعصب ، خودبرتربینی از جایگاه ویژه ای در بین اقوام متعصب برخوردار هستند. بر اساس آیات قرآن یهودیان خود را یک نژاد برتر می دانستند، و معتقد بودند بهشت به خاطر آنها آفریده شده!، و آتش جهنم با آنها چندان کاری ندارد! آنها فرزندان خدا و دوستان خاص او هستند،چنان که در آیه ۱۸ سوره مائده آمده است: •«و قالت الیهود و النصاری نحن أبناء الله و أحباؤه: یهود و نصارا گفتند ما پسران خدا و دوستان خاص او هستیم.» (هر چند منظورشان فرزندان مجازی باشد) •«و قالوا لن یدخل الجنة إلا من کان هودا أو نصاری: آنها گفتند کسی در بهشت داخل نمی شود مگر اینکه یهودی یا نصرانی باشد.» •«و قالوا لن تمسنا النار إلا أیاما معدودة: آتش دوزخ جز چند روزی به ما اصابت نخواهد کرد.» این پندارهای موهوم از یک سو آنها را به ظلم و جنایت و گناه و طغیان دعوت می کرد، و از سوی دیگر به کبر و خودپسندی و خود برتربینی. ۱. ۲ - قوم عرب قوم عرب نیز دارای تعصب نژادی شدید بودند به نحوی که اگر قرآن به زبان غیر عربی نازل می شد و یا پیامبر اسلام ص عرب زبان نبود، اعراب متعصب تسلیم دین حق نمی شدند. •«ولو نزلنـه علی بعض الاعجمین فقراه علیهم ما کانوا به مؤمنین:و اگر این (کتاب با همه محتوایش) را بر برخى عجم‌ ها (به زبان غیر عربى) فرو مى‌فرستادیم؛پس آن را (پیامبر یا آن عجم) براى آنها مى‌خواند هرگز به آن ایمان نمى‌آوردند (و مى‌گفتند». •«ولو جعلنـه قرءانـا اعجمیـا لقالوا لولا فصلت ءایـته ءاعجمی وعربی قل هو للذین ءامنوا هدی وشفاء والذین لا یؤمنون فی ءاذانهم وقر وهو علیهم عمی اولـئک ینادون من مکان بعید:و اگر این (کتاب) را قرآنى غیر عربى مى‌ کردیم حتما مى‌گفتند: چرا آیات آن روشن و آشکار بیان نشده؟! آیا سخن عجمى و ملّت عربى (هیچ تناسب دارد)؟! بگو: (در نزول این کتاب لغت هدف نیست) این کتاب براى کسانى که ایمان آورده اند سراپا هدایت و شفاى (امراض فردى و اجتماعى) است، و کسانى که ایمان نمى‌آوردند در گوششان نوعى سنگینى است (که آن را نمى‌شنوند) و این کتاب بر آنها کور و نامفهوم است، (گویى) آنان از راه دور ندا مى‌شوند.» منبع: مائده/سوره۵، آیه۱۸ · بقره/سوره۲، آیه۱۱۱ · آل عمران/سوره۳، آیه۲۴ · شعراء/سوره۲۶، آیه۱۹۸ · فصلت/سوره۴۱، آیه۴۴