تفصیل قرآن در نهج‌البلاغه: عدم توالدخدا

«لم یلد و لم یولد؛ خداوند نزاده و زاده نشده است.» «لم یولد سبحانه فیکون فی العز مشارکا؛ خداوند سبحان زاده نشده است تا در عزت شریک داشته باشد.» چون غالبا در انسان چنین است که اگر فرزند عزت و قدرتی داشته باشد پدرش هم همان عزت و قدرت و بلکه بیشتر از او را دارد. پس اگرخدا پدر می‌داشت آن پدر در عزت شریک خدا می‌شد. «لم یلد فیکون موروثا هالکا؛ و نزاییده است تا ارث دهنده و فنا پذیر باشد.» توالد و تناسل در انسان برای بقای نوع و تبدیل افراد از پدر به فرزند است و غالبا پدر قبل از پسر می‌میرد و پسر از او ارث می‌برد پس اگر خداوند، فرزند می‌داشت چنین تالی فاسدی پیدا می‌شد. «لم یلد فیکون مولودا؛ خداوند نزاییده است تا زاییده شده باشد.» در جنس حیوان به استثنای اصل اول زاییدن با زاییده شدن ملازمه دارد و هر کس فرزند دارد مسلما پدری هم داشته است بنابراین اگر خدا را فرزندی باشد لازم است او را پدری هم باشد. «و لم یولد فیصیر محدودا؛ و زاییده نشده است تا محدود گردد.» زیرا زاییده شده، حادث است و هر حادثی زمان و مکان معین و محدودی دارد. منبع: اخلاص/سوره۱۱۲، آیه۳ · ص۱۷۵، خطبه۱۸۲ · امام علی (علیه‌السلام)، نهج البلاغه، خطبه۱۷۵ · ص۱۸۴، خطبه۲۲۸