تمیز خوانده از منظر شکل دادخواست — بند پنجم - خوانده دعوا و توجه

⚠ احتیاط: ممکن است آغاز یا پایانِ مطلب در بندِ مجاور باشد. باشد، می توان چنین شخصی را خوانده نامید خواه دعوا متوجه وی باشد خواه نباشد. به باشد، می توان چنین شخصی را خوانده نامید خواه دعوا متوجه وی باشد خواه نباشد. به با به کار بردن واژگانی نظیر خوانده»، متضمن این معنی است که مرجع وضع قانون نیز با به کار بردن واژگانی نظیر خوانده»، متضمن این معنی است که مرجع وضع قانون نیز طرفیت خوانده مزبور در ماهیت امر ادامه می دهد که احراز نماید دعوا متوجة او است. ق.آ.د. م)، تنها تفاوت در آن است که نسبت به خواهان، او باید ذینفع دعوا باشد تا بتوان دعوا را در ماهیت قضیه تعقیب نمود و دادرسی را به طور ماهوی انجام داد. قانونی اعلام میدارد در مورد این ماده و سایر مواردی که به موجب حکم دادگاه باید وجوهی به طور مستمر از م. ع. وصول شود یک بار تقاضای صدور اجرائیه کافی است و عملیات اجرایی مادام که دستور دیگری از دادگاه صادر نشده باشد ادامه می یابد.». بند پنجم - خوانده دعوا و توجه دعوا به او در امور ترافعی یا آنچه که از آن به عنوان دعوا یاد میشود، افزون بر خواهان دست کم یک طرف دیگر نیز لازم است تا بتوان دعوای مزبور را علیه او اقامه نمود. مهمترین ضابطه ای که قانونگذار در مورد خوانده به کار برده توجه دعوا به او است. برای تنظیم دادخواست به تناسب آنچه که باید راجع به خوانده می گفتیم مواردی را آوردیم که به درج نام شخصی به عنوان خوانده ارتباط داشت بدون این که بخواهیم از توجه دعوا به چنین شخصی یاد کنیم. اما در اینجا به موقعیت خوانده در دعوا نظر می اندازیم و برای تعیین موقعیت مخاطب دعوا لازم است به عنصر توجه دعوا به خوانده معین در دادخواست توجه نماییم نخست لازم است خوانده را از حیث شکلی و ماهوی تشخیص داد و سپس باید سراغ چگونگی توجه دعوا به خوانده رفت. اول - خوانده دعوا و تمیز وی از حیث شکلی و ماهوی پیش از ورود در اصل موضوع که به توجه دعوا به خوانده ارتباط دارد ناگزیر از آنیم که در وهله نخست خوانده را تعریف نموده و پس از آن تشخیص خوانده را از حیث شکلی و ماهوی مورد بررسی قرار دهیم. ۱ - خوانده دعوا کیست؟ تعیین خوانده اصولاً به دو طریق انجام می پذیرد. آیا خوانده شخصی است که نامش در دادخواست می آید یا شخصی که دعوا باید متوجه او باشد؟ خوانده دعوا را چگونه می توان تشخیص داد و از دل پرونده و ادله خواهان بیرون کشید؟ شاید بتوان گفت همان دغدغه ای که برای تمیز خواهان وجود دارد برای خوانده نیز متصور است. البته در شناسایی خواهان اصولی بکار می رود که کمی با شناسایی خوانده متفاوت است ولی از حیث اهمیت تشخیص هر دو عنوان مسیری مشترک را می پیمایند. سین خوانده از زاویه شکل دادخواست، همان است که خواهان انتخاب و قطع نظر از دعوا متوجه خوانده باشد یا خیر؛ همین اندازه که نام شخصی توسط خ. د. د. بیاید و در ردیف مربوط به خوانده در دادخواست جای بگیرد، شخص مزبور را باید خوانده خطاب کرد. در این مورد، کاوش و تشخیص قضایی لازم نیست؛ کافی است نام خوانده در دادخواست درج شده و در هنگام دادخواست در قید حیات باشد یا وجودی اعتباری داشته باشد. در این صورت ممیزی مدیر دفتر دادگاه برای احراز درج نام خوانده در دادخواست کافی است. از حیث حیات و موجودیت خوانده نیز مقررات مربوط، بررسی ویژه ای را نمی طلبد. وظیفه مدیر دفتر تا همین جاست که ببیند شخصی با نام مشخص به عنوان خوانده در دادخواست تعیین و مشخص شده است یا خیر. اگر نام مزبور درج شده باشد، دادخواست از این حیث اشکالی ندارد. در غیر این صورت موضوع از جهات توقیف دادخواست تلقی و مستلزم صدور و ارسال اخطار رفع نقص از دادخواست به شرح مقرر در ماده ۵۴ ق.آ.د.م است. نگاهی به بند ۲ ماده ۵۱ و بند ۴ ماده ۸۴ ق.آ.د.م این حقیقت را آشکار می سازد که از نقطه نظر دادخواست همین اندازه که نام شخصی به عنوان خوانده در دادخواست آمده باشد، می توان چنین شخصی را خوانده نامید خواه دعوا متوجه وی باشد خواه نباشد. به همین علت نیز در بند ۴ ماده ۸۴ قانون یاد شده قید شده که اگر دعوا متوجه خوانده نباشد او میتواند ضمن پاسخ در ماهیت دعوا، به این مورد ایراد کند. این طریقه قانونگذاری با به کار بردن واژگانی نظیر خوانده متضمن این معنی است که مرجع وضع قانون نیز شخصی را که دعوا به وی توجهی ندارد، کماکان خوانده می شناسد اما هنگامی دعوا را به طرفیت خوانده مزبور در ماهیت امر ادامه می دهد که احراز نماید دعوا متوجه او است. همین ترتیب و نگرش در مورد خواهان نیز صادق است (بند ۱ ماده ۵۱ و بند ۱۰ ماده ۸۴ . أ.د.م. تنها تفاوت در آن است که نسبت به خواهان، او باید ذینفع دعوا باشد تا بتوان دعوا را در ماهیت قضیه تعقیب نمود و دادرسی را به طور ماهوی انجام داد. شده است.