با آنکه تناسخ آموزهای ناسازگار با مسیحیت بود، اما به ویژه در اوایل تاریخ این دین که عقاید گنوسی و افلاطونی، همچون اسارت روح در جسم و منفور دانستن دنیا تأثیر بسیار چشمگیری بر متفکران مسیحی داشت، طرفدارانی به دست آورد . از جمله باسیلیدیس که در اوایل سدۀ ۲م یکی از معتقدان به آموزۀ تناسخ بود و آن را در توجیه رابطۀ خدا با بیگناهان به کار برد. وی تأکید داشت که مشقتهایی که توسط حاکمان بر مسیحیان وارد میشود، کفارۀ گناهان در زندگی پیشین آنان است. در واقع، وی تناسخ را به عنوان توجیهی برای مشکلاتی که مسیحیان با آنها روبهرو بودند، به کار برد . اعتقاد به تناسخ حتى در قرون وسطى نیز طرفدارانی پیدا کرد، از جمله فرقۀ کاتارها که از مهمترین فرقههای بدعتآمیز مسیحی در سدۀ ۱۳م به شمار میرفت و فرقهای ثنویگرا و متأثر از عقاید گنوسی، و به ویژه متأثر از مانویت بود. کاتارها به عوض رستاخیز جسمانی ، به تولد دوبارۀ افراد شرور در قالب حیوانات معتقد بودند و به همین سبب از خوردن گوشت و محصولات حیوانی پرهیز میکردند و با گیاهخواری روزگار میگذرانیدند. این فرقه آموزۀ تناسخ را چنان مهم شمردند که کلیسا آنان را مرتد اعلام کرد .
منبع: «Life after Death»، Christianity، ed. J. Bowden، Londdon، p۷۰۷، ۲۰۰۵ · Origen against Plato، Cambridge، p۲۸، ۲۰۰۲ · History of Western Philosophy، London، p۴۳۹، ۲۰۰۱
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
