تنظیم برنامه مشترک برای اجرای حکم

برابر ماده ۴۰ ق.ا.ا. م: «محکوم له و م. ع. می توانند برای اجرای حکم قراری گذارده و مراتب را به قسمت اجرا اعلام دارند. این ماده روشن ترین و مهم ترین نص ناظر بر تراضی و توافق دو سوی اجرا بمنظور اجرای حکم است. افزون بر آن در پاره ای از مواد دیگر، تعابیری چون: ترتیبی برای پرداخت محکوم به بدهد» یا «ترتیبی برای اجرای حکم بدهد و یا برای اجرای حکم قراری بگذارد، بکار رفته که اهمیت این توافق و اولویت آن را در بین گزینه های چگونگی اجرا نشان میدهد (مواد ۳۴، ۴۰، ۴۹، ۱۶۰ ق. م). از جمع و آمیزش احکام یاد شده بنظر می آید؛ ارائه برنامه مشترک برای اجرا یا فراهم ساختن ترتیب اجرای حکم، هم چهره الزام دارد و هم در چهره اختیار تجلی می یابد. مواد ۳۴ و ۴۹ ق.ا.ا.م تبلور چهره الزامی این شکل از اجرای اختیاری است و در مواد ۴۰ و ۱۶۰ ق.ا.ا.م چهره اختیاری این برنامه نمایان تر است. به هر روی چنانچه دادباخته نتواند حکم را به موقع اجرا بگذارد یا مالی بدین منظور معرفی کند و یا به هر شکل رضایت داد برده را بدست آورد ناچار است برنامه مشترک یا مفاهمه ای را با او در این زمینه برقرار سازد. این برنامه مشترک بر دادورز تحمیل میشود و برای دایره اجرا که تلاش در جهت کاهش هزینه ها و به سرانجام رسیدن پرونده ها دارد دستاورد نیکویی است. تنظیم برنامه مشترک یا فراهم ساختن قرار اجرای حکم، اگرچه همانند سازش با دادبرده از حیث معافیت مطلق یا نسبی در پرداخت نیم عشر و حق اجرا بسته به هنگام ارائه برنامه و عمل به آن همسان است، اما نمیتوان بین این دو از هر جهت آثار حقوقی یکسان در نظر گرفت. زیرا در سازش به نحو قطعی تکلیف دایره اجرا مشخص می شود و عملیات اجرایی پایان می پذیرد. اما در برنامه مشترک یا قرار اجرا ممکن است رسیدن به نتیجه مدتی به طول انجامد. در این مدت پرونده باز است و تنها اقدامات دایره اجرا معلق می ماند مگر دارد و حل این مناقشه خارج از ماموریت ذاتی و توان عملی دادورز است. وانگهی هزینه های عمومی و دادرسی در نیل به چنین نتیجه ای از سوی ذی نفع تامین و پرداخت نشده است. اینکه برابر این برنامه یا در پی این توافق داد برده به نحو منجز و روشن مختومه شدن پرونده را بپذیرد. از سویی سازش اثر حتمی تعطیلی اجرا را در پی دارد. اما فراهم ساختن ترتیب اجرا تا زمان رسیدن به نتیجه موجب تاخیر عملیات اجرایی می شود. همچنین ارائه برنامه مشترک یا فراهم ساختن ترتیب اجرا در گونه ای که بناست در ادامه نتیجه مشخص شود، با دیگر گزینه های اجرای اختیاری مانند: پرداخت محکوم به، انجام عمل موضوع حکم و یا معرفی مال برای تامین و پوشش محکوم به، متمایز بوده و آثار متفاوتی با آنها دارد. زیرا برخلاف نمونه های یاد شده در گزینه قول و قرار یا ترتیب اجرای حکم هنوز عملیات اجرا پایان نپذیرفته و جریان آن زنده است. تنها اقدامات قهری دادورز تا رسیدن به نتیجه به تاخیر می افتد.