توحید صفاتی (کلام): نکته

آنگاه افزوده است: لازمه اعتقاد به صفات زائد بر ذات اعتقاد، به نوعی کثرت انگاری و تجزیه پذیری در ذات خداوندی است که نشانه جهالت به ساحت و مقام الوهی است. «فمن وصف الله سبحانه فقد قرنه، و من قرنه فقد ثناه، و من ثناه فقد جزأه، و من جزأه فقد جهله؛ آن کس که خداوند را به صفاتی (مغایر با ذات او) توصیف کند، برای او قرین قائل شده است، و آن کسی که برای او قرین قائل شود، او را دوگانه دانسته است. و آن کس که به دوگانگی او قائل شود، ذات خدا را تجزیه پذیر دانسته، و آن کس که چنین باوری داشته باشد، به خداوند جهل ورزیده است. امام حسن مجتبی ـ علیه السلام ـ فرموده است: صفات خداوند از نظر واقعیت با یکدیگر اختلاف ندارند، زیرا اگر چنین باشد، ذات خداوند از نظر کمالات وجودی متناهی و محدود خواهد بود: «و لا اختلاف صفه فیتناهی». امام جواد ـ علیه السلام ـ فرموده است: خداوند « احدی المعنی » است و معانی و صفات کثیر و مختلف در ذات او راه ندارد: «انه واحد احدی المعنی، و لیس بصفات کثیره مختلفه». منبع: ص۲۶، خطبه۱ · باب۲، ح۵، ج۱، ص۴۵ · باب۱۱، ح۹، ج۱، ص۱۴۴