توسل در سیره پیامبر و اهل بیت: درخواست حاجت از اولیای الهی

گونه سوم توسل این است که به طور مستقیم حاجت خود را از اولیای الهی طلب کنیم؛ مثلا بگوییم: ‌ای پیامبر رحمت! مریض ما را شفا بده؛ همان گونه که صحابی پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌اله)، خطاب به ایشان عرض کرد: «اسالک مرافقتک فی الجنه»؛ از تو می‌خواهم در بهشت همنشینت باشم». ۳. ۱ - منشا قدرت اولیای الهی درخواست مستقیم از اولیای الهی، به واسطه اعتقاد به ولایت تکوینی آنان است؛ یعنی، آنان متکی به اذن و اراده و قدرت الهی، می‌توانند در عالم تکوین تصرف کنند و (مثلا) مریض را شفا دهند. درستی این نوع از توسل به اولیای الهی، مبتنی بر ولایت تکوینی اولیای الهی است. قرآن کریم و روایات شیعه و سنی بر اعطای چنین قدرتی به اولیای الهی دلالت دارد. ؛ در جنگ خیبر نیز، پیامبر اکرم با تصرف تکوینی و مالیدن آب دهان مبارک خود بر چشمان علی (علیه‌السّلام) چشم درد ایشان را شفا داد. ولایت تکوینی پیامبران و اولیای الهی، از سوی خداوند است، از همین رو، درخواست حاجت از اولیای الهی همراه با این اعتقاد است که: آنان مستقل از اراده و نیروی الهی، توان هیچ گونه تاثیر گذاری و تصرف در عالم را ندارند: «لا حول و لاقوة الابالله». بنا براین چنین درخواستی، همراه با این اعتقاد، هیچ گونه منافاتی با توحید و اعتقاد به این مطلب ندارد که: تنها مبدا مؤثر در عالم هستی خداوند است. به این اعتقاد که آنان مبدا مستقل تاثیر در عالم هستی‌اند، شرک در ربوبیت و درخواست با این اعتقاد، عملی مشرکانه است. زیرا او قادر بر سبب و واسطه شدن و بر آمدن حاجات است». وی با تصرف تکوینی پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌اله). می‌نویسد: «تصرف پیامبر به اذن خدا و قدرت او و فعل او است؛ نه اینکه آن حضرت خالق و فاعل مستقل باشد». منبع: صحیح مسلم، ج۲ ص۵۲ · اعراف/سوره۷، آیه۱۶۰ · مائده/سوره۵، آیه۱۱۰ · نحل/سوره۱۶، آیه۴۰ · یوسف/سوره۱۲، آیه۹۳ · یوسف/سوره۱۲، آیه۹۶ · معجم کبیر، ج۹، ص۴۷ · صحیح مسلم، ج۷، ص۱۲۰ · ص۴۲۳، روایت عثمان بن ابی العاص · شفاء السقام فی زیارة خیرالانام، ص۱۶۵