توقیع آثار پرداخت زکات: شرح توقیع

این عبارت، بخشی از مطالبی است که امام زمان (علیه‌السّلام) در جواب سؤال‌های اسحاق بن یعقوب ، در توقیع مبارک خود مرقوم فرموده‌اند. اسحاق بن یعقوب می‌گوید: سؤال‌هایی را گرد آوردم و به سفیر دوم حضرت، محمد بن عثمان عمری ، عرضه کردم و از او خواستم که آن‌ها را خدمت آن حضرت برساند و پاسخ شان را نیز درخواست کند. حضرت (علیه‌السّلام) در توقیعی، به خط مبارک خود، بعد از تذکّر اموری، چنین فرمودند: امّا اموالتان، پس هرگز، ما آن‌ها را قبول نمی‌کنیم، مگر برای آن که پاک شوید؛ حال، هر که می‌خواهد مالش را بفرستد و هر که نمی‌خواهد، نفرستد. آن چه خدا به ما عطا کرده، از آن چه به شما عطا شده، بهتر است. حضرت (علیه‌السّلام) در این کلام مبارک، به این نکته اشاره می‌کند که ثمره پرداخت حقوق مالی واجب، به خود انسان برمی‌گردد و امام (علیه‌السّلام) این اموال را می‌گیرد تا نفسِ پرداخت کنندگان پاک شود، نه این که امام به آن‌ها محتاج باشد. قرآن کریم نیز در آیه زکات به این نکته اشاره کرده است: «خُذْ مِنْ اَمْوالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَتُزَکّیهِمْ بِها وَصَلِّ عَلَیْهِمْ اِنَّ صَلاتَکَ سَکَنٌ لَهُمْ؛ از اموال آنان، صدقه ( زکات ) اخذ کن تا آنان را پاک گردانی و تزکیه کنی؛ و بر آنان درود بفرست و دعا کن، که دعای تو مایه آرامش آنان خواهد بود». منبع: توبه/سوره۹، آیه۱۰۳